Zoals sommige vaders de kleinst mogelijke maat voetbalschoenen aantrekken bij hun twee maanden oude zoon, zo draagt Ocker een romper (maat 62) met daarop het logo van Marnix' sloeproeiteam.
Kraamcadeau van 'de roeierts'.
Hij is al ingedeeld.
Bakboord drie.
Van ons mag hij ook op ballet.
Als hij dat liever heeft.
Ocker mee in de trein naar Amersfoort. De rit is nog nooit zo snel voorbij gegaan.
Ocker aan de lunchtafel. Hik. Hik! Hik. Hik.
Op schoot bij Emile. ('Nien! Je hebt gewoon een baby! - ... - Dat heb jij gewoon gemaakt!' 'Nouja... met een beetje hulp van mijn man...').
Ocker op een spoedcursus DTP'en voor dummies bij Bart.
Ocker bij mij op schoot aan de onderhandelingstafel. Acht weken moeder en het is al een gehannes met andermans agenda. Soms heb ik er een hard hoofd in. Al zal ook dit beest op zijn poten terecht komen.
Door het midden genomen kan ik Ockers gehuil goed aanhoren. Ik kan zeggen wanneer hij ligt te jengelen, vechtend tegen de slaap. ('Oh, maar dat zijn krokodilletranen, kerel..!'). En wanneer het menens is. Dan is het een kwestie van het rijtje der behoeften af gaan. Honger! Schone luier! Aandacht!
Maar zo rood aanlopen, zoals hij vanochtend bij het consultatiebureau deed, heb ik hem nog niet zien doen. Zulke dikke tranen. Zulk gebrul.
En dan houd je zijn handje vast en breng je je gezicht zo dicht mogelijk bij dat verwrongen koppie vol pijn en sus je dat het bijna voorbij is. Die ellendige prikken. Dat mama bij hem blijft. Nergens heen gaat.
Thuis moeten de pleisters van zijn stevige beentjes getrokken worden.
Rats! Rats!
Brullen.
Hij ligt tegen me aan onder een deken en kermt in zijn slaap. Die huiltjes snijden het gemeenst door me heen. Ik hoop maar dat mijn gepraat doordringt in zijn droom - dat hij er een mooi verhaal omheen kan buigen. Arme vent.
Ze vinden mijn sokken stom.
'Ik ga straks níet alleen maar over mijn kind schrijven.'
Ik hoor het mezelf nog zeggen.
Tegen wie? Tegen Marnix zal het geweest zijn.
Los van dat ik weinig liever doe dan volgen hoe die kerel leert lachen, hoe hij ineens geluiden uitstoot ('Ghoe!' 'Whauw.' 'Aahij!') die we nog niet van hem kenden, ís de wereld ook vrij klein geworden. Deze maanden.
Zomaar even naar buiten gaan gaat niet zonder er een onderneming van te maken. Kind moet mee. En als het even kan; de hond ook.
Als de melk op blijkt te zijn en ik snel voor sluitingstijd op en neer fiets naar de supermarkt (Marnix thuis) bonst mijn hart net wat harder. Omdat ik er uit ben. Alleen.
Zo erg is het.
Vervolgens blijf ik bij geen schap langer hangen dan noodzakelijk, ik pak waarvoor ik kwam en haast me weer naar huis. Met het idee dat ik van mijlenver te zien ben in het donker omdat ik gloei.
Thuis glimmen de ogen als ik boven zijn gezicht hang. Ik krijg zijn breedst uitgemeten glimlach tot nog toe. En ik kan wel dansen door de kamer.
Zo idyllisch is het echt.
Neemt niet weg dat ik wanneer meneer slaapt graag werk. Aan mijn eigen dingen. En ik de ontwerpopdracht die op mijn pad kwam met beide handen aangreep. Een logo.
Voor een kinderdagverblijf.
Er wordt al over gegeit en gespeculeerd.
Heeft hij via de borstvoeding haarverfstoffen binnengekregen?
Is Ocker misschien tóch van de postbode - of de melkboer - ondanks dat hij sprekend op zijn vader lijkt?
Wij hebben ook niet direct een verklaring paraat. Voor de rossige gloed die sinds een week over zijn blonde punkhaartjes ligt.
Behalve dat Marnix vaak een stuk rood in zijn langgegroeide baard heeft.
Dat zíjn vader niet zuiver blond was, voor het grijs intrad. En ik heb mijn moeder weleens gevraagd of oma misschien roodharig geweest is (maar mijn moeder kent haar slechts van zwartwitfoto's).
Omdat ik 's zomers rood dacht te zien in mijn (ongeverfde) haar en dat niet terugvond in de directe gezinsomgeving.
Ach, de kleur van zijn haar zal waarschijnlijk nog vaak wisselen. Verbazen zal het me pas als het zwart wordt.
Er zijn zakkenrollers actief.
Het regeringsprotocol schrijft voor dat alle baby's - tot een leeftijd
van vijf maanden - op een speciaal daarvoor geprepareerde strook van de
snelweg gelegd moeten worden. Een transportsysteem voert alle
kinderen weg naar het punt waar ze ingeënt zullen worden tegen de
Mexicaanse griep.
Op zijn rug leg ik Ocker op het aangegeven weggedeelte, de lopende
band zet zich in werking en hij wordt met een behoorlijke gang van me
verwijderd. Auto's en vrachtwagens suizen voorbij. Ik ben als de dood
dat Ocker onderweg geraakt, overreden zal worden door een bestuurder die net
even iets te veel naar rechts aanhoudt. Ik ren achter Ocker aan en pak hem weer op. Zijn hoofdje ondersteunend, hem dicht tegen me
aanklemmend ren ik terug naar de afrit. Weg. Dan maar een risico lopen door hem niet te laten vaccineren.
Deze dagen ben ik blij dat ik niet zoveel van het nieuws, van de discussie, meekrijg. Wie moet je geloven?
Mijn schoonzus (huisarts, zwanger) die zich niet laat inenten omdat het vaccin niet getest is? De verloskundige, die uit een nieuwsbrief opleest dat eventuele antistoffen in de borstvoeding geen kwaad kunnen - eerder goed?
Ik droom er naar van.
Als huisgenoten van een zuigeling behoren we tot een risicogroep. Die 'vanzelf een oproep van de GGD in de bus zal krijgen'.
Wel/niet? Waar doen we goed aan?
Ik denk aan de drie baby's die stierven nadat ze de vaccinatie gekregen hadden waarvoor Ocker volgende week naar het consultatiebureau moet.
Mijn gevoel zegt iets anders dan wat ons verstand aangepraat wordt.
Zonder er erg in te hebben brachten Ocker en ik acht onafgebroken uren in de hangmat door. Moe van drie uur rijden en de frisse neus die we haalden in het mistige park kropen we erin. Lummelen, slapen, patat eten, Wegmisbruikers kijken, voeden, verrast zijn door de verkozen bandleider ('Nu wordt Di-rect opeens interessant..!'). Gevolgd door een nieuwe serie vol bloed en afgehakte ledematen waarvan we de eerste aflevering gebiologeerd uitkeken (Dexter).
Die ochtend waren we al vroeg op pad om de doopdienst van ons nichtje bij te wonen. Voor de eerste keer moest ik Ocker achterlaten bij iemand anders dan zijn vader. Bij de oppasdienst. In een ruimte waarin ik het in mijn vest nog koud had. Een kelder in de kerk. Het water stond in mijn ogen toen we snel terug naar boven liepen en plaatsnamen in de houten banken. De boekjes met liederen opensloegen. Maar hoe moet ik het dan straks redden? Wanneer de reistijd naar mijn werk bijna net zo lang bedraagt als een kerkdienst?
Na de dienst haastten we ons naar de trap. Zo snel de menigte dat toeliet. Kereltje!
Ocker heeft niet gehuild, niet gejammerd. Maar heel vredig liggen slapen in de Maxicosi.
De gestalde gestolen fiets is vanmiddag door Stadstoezicht opgehaald.
Toegegeven. Het ziet er een beetje belachelijk uit. Alsof hij kreeftenscharen als handen heeft.
Zolang meneer weigert zijn handen onder de warme dekens te houden, krijgt hij ze aan. Niet als straf. Voor zijn eigen bestwil.
Er staat al twee weken een fiets in onze tuin die niet van ons is. Noch van iemand die we kennen.
Marnix vond het stalen ros met ontwricht slot tegen een boom langs de IJssel. Luxe paard. Bevestigingen waar een kinderzitje aan te klikken valt. Twee extra hangsloten (intact). Goed onderhouden. Zo'n fiets die niet al te lang geleden is aangeschaft door iemand die hem vaak dacht te gaan gebruiken. Voor woon-werkverkeer. Voor lange fietstochten zonder zadelpijn. Zo'n fiets is het.
Als eerlijke vinder sleepte Marnix de fiets mee naar huis. We dachten de rechtmatige eigenaar wel even snel op te kunnen sporen en hem naast zijn ontvreemde fiets ook een fijne dag te bezorgen.
Eerste aanknopingspunt was de sticker die de fietsverkoper achterliet op het frame. Mijn opoefiets staat bij Halfords geregistreerd voor het geval dat. Grote kans dat het plaatselijke fietsenboertje ook een dergelijk systeem heeft. Waaruit wij wat contactgegevens zouden kunnen krijgen. Of we zouden de fiets via de winkel kunnen retourneren. Simpel als dat.
Maar bij de fietswinkel kon of wilde men niet meewerken.
Marnix belde de politie. De politie verwees door naar Stadstoezicht.
Stadstoezicht beloofde de fiets de dag erna en anders na het weekend bij ons uit de tuin te komen halen. Wat een service! Vonden we.
Eergisteren liep Marnix het bureau van Stadstoezicht binnen. Van een telefonische melding was hen niets bekend. Waarom verbaasde hem dat niet? Maar het zou goed komen. De dag erna en anders de dag dáárna zouden ze bellen voor een afspraak om de fiets uit zijn tijdelijke stalling te komen halen.
Het regent en de fiets wordt zeiknat. Staat er maar te staan. De eigenaar heeft zich misschien inmiddels gedwongen gezien een nieuwe fiets te kopen. (Al vloekend en tierend en scheldend op de verloederende maatschappij). Misschien wel exact eenzelfde exemplaar. Bij dezelfde fietswinkel als voorheen.
Ocker snapt er niets van.
Hier kon ik toch altijd melk krijgen?
Nu heb ik alleen maar pluis in mijn mond!
Verdikkeme.
Nou.
Dan ga ik wel op mijn eigen vingers sabbelen.
Maar ik laat me verrekte vaak afleiden.
Gelukkig laat niemand mij ooit kiezen.
Het zou een weekend van roeiwedstrijden worden. Voor hem. Op zaterdag met zijn team van Muiden naar Pampus terug naar Muiden. Die avond een groot feest. En dan de beruchte zondag.
Tijdens de Brakke Race zou de sloep verkleed gaan als bruin café. Perzische tapijtjes over de banken. Op de boeg een op de kop getikte schemerlamp. Asbakken op 'tafel'.
Een week lang werden Ocker en ik getergd met de typerende melodielijnen van Hollandse Hits. Die zich met weerhaken in je hoofd verankeren: Marnix draaide voor de zondagse race een mix in elkaar.
Het zou het eerste weekend met zijn tweeën worden. Voor ons. Zonder papa. Zonder man.
Maar we zijn anders gevaren. Ik werd ziek. Te slap om op mijn benen te staan. Hoofdpijn. Warm! De hele zaterdag lagen we voor Pampus in bed.
Marnix belde laat in de middag. En dan kun je mooi weer spelen om zijn weekend niet te willen verpesten, maar je stem verraadt je. 'Wát is er, Nien? Je klinkt zo...'
Okee, okee, okee! 'Ik ben ziek. Dat is er.'
'Ik kom naar huis!' Geen twijfel. Met het openbaar vervoer kwam hij weerom, 22.00 uur thuis.
's Nachts zijn vertrouwde armen om me heen.
'Ik ben blij dat je er bent.'
Zo kom je nog eens achter dingen.
Altijd gedacht dat Kortjakje een voor alle virussen vatbaar meisje was. Zo'n bleek kind met een ingevallen bekkie, met twee dunne staartjes aan de zijkanten van haar hoofd. En in het rood gekleed, was ze in mijn beleving. Net als Roodkapje.
Maar Kortjakje blijkt rond 1700 de sekreten (openbare pispotten) schoongemaakt te hebben. Te Amsterdam. Ze had niet zozeer een zwakke gesteldheid; ze hield nogal van de fles. Kortjakje was niet ziek, ze had gewoon iedere werkdag een dikke vette kater.
Behalve op zondag dan. Want dan zat ze in de kerk.
Maar goed.
Zo heb ik ook kinderjarenlang gedacht dat Berend Botje een beertje was.
Berend. Beer.
Het liep niet zo best af met Kortjakje. Ze dronk zich dood. Haar laatste wens werd ingewilligd: ze is begraven met een fles jenever in haar kist.
Zou onze zoon Ocker geheten hebben als het een gefotografeerde aktetasdrager was geweest?
's Ochtends in een treinstel op weg naar het werk. Ik blader wat door een tijdschrift, kom langs een reportage met pop- en rocksterren van eigen bodem, die niet toevallig gekleed zijn in de laatste mode. Kort interview ernaast. Merken en prijzen als bijschrift.
Zangeres Annemarie van Leaf zegt: 'Ik ben een beetje klaar met one night stands.' Op de linkerpagina poseert ze met de gitarist. Dan gebeurt het. Ik zie zijn naam.
Die avond neem ik de naam mee naar huis en leg hem in Marnix' mond. Zonder lang te hoeven proeven is hij het direct met me eens. Als we een jongen krijgen zal hij Ocker heten.
Het is begin 2008.
Laatst plaatste ik Ockers omrolfilmpje op YouTube. Daarbij dook een andere video op. En ik vroeg het me af.
Of Ocker Ocker zou heten wanneer Ocker een aktetasdrager was geweest.
Of een voetballer.
(De naam Ocker is een samenstelling van de Middeleeuwse woorden voor 'erfgoed' en 'speer'. Zo ver gaat de naam terug - mooie gedachte dat er ooit een Ridder Ocker rondgelopen heeft.
Het is ook een achternaam. En er bestaat zoiets als ockerism. In Australië.)
Ik sta bekend als 'dat meisje met de cowboylaarzen onder bloemetjesjurken'.
Ik heb er niet zo'n zin meer in. Wel in die jurkjes en laarzen.
Maar niet meer in altijd.
In de kast bleek nog een lekker zittende spijkerbroek te liggen. Zo'n donkerblauwe. Met min of meer wijde pijpen. In het uurtje dat ik alleen de stad in ging (man thuis bij baby) liep ik tegen een blouse aan.
Nien. In een blouse. Een zeer vrouwelijk model, dat wel.
Ik voel me niet meer een meisje.
